Awaryjny dostęp break-glass
Odzyskanie dostępu administracyjnego, gdy normalna ścieżka logowania jest niedostępna, z silnymi zabezpieczeniami i pełną ścieżką audytu.
Uwaga dotycząca planu: Awaryjny dostęp break-glass jest zawarty w planie Essential i wyższych (oraz w okresie próbnym); nie jest częścią planu Free.
Break-glass to kontrolowana droga do odzyskania dostępu administracyjnego w sytuacji awaryjnej. Istnieje na rzadki moment, w którym normalna ścieżka logowania zawodzi, i jest celowo obudowana silnymi zabezpieczeniami, tak aby dostęp awaryjny pozostawał rzadki, rozliczalny i bezpieczny.
Zajmuje się tym dedykowane konto zapasowe: gdy nie możesz zalogować się w ogóle, ponieważ katalog albo zwykłe logowanie są niedostępne, osobne, zbudowane specjalnie w tym celu konto loguje się sprzętowym kluczem bezpieczeństwa pod własnym adresem.
Konfiguruje się je w sekcji Ustawienia → Zaawansowane → Awaryjny dostęp break-glass i pozostaje wyłączone, dopóki świadomie go nie włączysz.
Dlaczego to jest bezpieczne
Dostęp awaryjny jest potężny, dlatego zbudowano go tak, by zasługiwał na zaufanie:
- Sprzętowe klucze bezpieczeństwa. Konto zapasowe loguje się wyłącznie sprzętowym kluczem bezpieczeństwa FIDO2 wymagającym kodu PIN albo biometrii. Jest to odporne na phishing i nie zależy od poczty e-mail, SMS-a ani żadnej usługi zewnętrznej, więc działa nadal, gdy inne systemy są niedostępne.
- Brak stałej władzy. Konto zapasowe w stanie spoczynku nie ma żadnych uprawnień, nie może otworzyć żadnej aplikacji i staje się właścicielem wyłącznie na ograniczony czas trwania sesji awaryjnej.
- Ograniczone w czasie. Każdy dostęp awaryjny wygasa automatycznie po ustalonym okresie, a w trakcie jego trwania wyświetlane jest odliczanie.
- W pełni rejestrowane. Każdy krok trafia do dziennika audytu. Zmiany w konfiguracji oraz użycie konta zapasowego powiadamiają wszystkich właścicieli.
Konfiguracja
Otwórz Ustawienia → Zaawansowane → Awaryjny dostęp break-glass i włącz przełącznik główny. Poniżej pojawi się konto zapasowe. Nie ma osobnego przełącznika włącz/wyłącz: konto zapasowe jest uzbrojone, gdy tylko zarejestrowany zostanie jeden klucz sprzętowy.
Istnieje jedno konto zapasowe, które przechowuje jeden lub więcej kluczy sprzętowych. Redundancję uzyskuje się przez zarejestrowanie więcej niż jednego klucza, z których każdy jest w rękach innej osoby i przechowywany w osobnym miejscu.
- Wpisz nazwisko osoby przechowującej klucz i wybierz Dodaj klucz.
- Po wyświetleniu monitu włóż sprzętowy klucz bezpieczeństwa i dokończ weryfikację (dotknij klucza i wpisz jego kod PIN). Akceptowane są wyłącznie prawdziwe, atestowane klucze sprzętowe; passkey programowy albo synchronizowany zostaje odrzucony.
- Klucz pojawia się na liście. Dla redundancji dodaj drugi klucz, w rękach innej osoby i przechowywany osobno. Klucz możesz w każdej chwili usunąć akcją usuwania obok niego; usunięcie ostatniego klucza dezaktywuje konto zapasowe.
Okresowo używaj przycisku Testuj klucz, aby potwierdzić, że klucz nadal działa. Test weryfikuje klucz, nie logując nikogo i niczego nie zmieniając.
Gdy zarejestrowany jest co najmniej jeden klucz, wybierz Pokaż kartę awaryjną, a następnie Wydrukuj kartę awaryjną, aby wydrukować kartę z adresem awaryjnym, krokami logowania i osobami przechowującymi zarejestrowane klucze. Nie zawiera ona żadnego sekretu (sekretem jest sam klucz), przechowuj więc jej kopię przy każdym kluczu sprzętowym.
Użycie w sytuacji awaryjnej
- Otwórz adres awaryjny (z karty awaryjnej).
- Włóż sprzętowy klucz bezpieczeństwa, dotknij go i wpisz jego kod PIN.
- Zostajesz zalogowany z uprawnieniami właściciela na ograniczony czas i możesz wprowadzić zmiany potrzebne do przywrócenia normalnego dostępu, a następnie się wylogować.
Pułapki i rozwiązywanie problemów
- Przechowuj klucze w osobnych lokalizacjach fizycznych. Dwa klucze chronią przed utratą lub uszkodzeniem pojedynczego klucza, ale tylko wtedy, gdy jeden pożar, zalanie czy kradzież nie mogą zniszczyć obu. Trzymaj je osobno (na przykład w dwóch sejfach).
- Utrata wszystkich kluczy oznacza brak możliwości odzyskania. Celowo nie ma słabszej drogi zapasowej. Jeśli każdy klucz konta zapasowego zostanie utracony, ścieżkę awaryjną może odbudować wyłącznie administrator, który nadal potrafi zalogować się normalnie. Uwzględnij to w planach.
- Testuj regularnie. Sprzętowy klucz, który po cichu przestał działać, zostaje odkryty dopiero wtedy, gdy jest najbardziej potrzebny. Używaj przycisku Testuj klucz według stałego harmonogramu.
- Konto zapasowe nie może otwierać aplikacji. Z założenia dosięga wyłącznie konsoli administracyjnej, aby naprawić ustawienia i katalogi. Nie jest kontem ogólnego przeznaczenia i nie pojawia się na listach użytkowników ani w polach wyboru przy przypisywaniu.
- Zmiany w konfiguracji alarmują wszystkich. Wyłączenie funkcji albo usunięcie klucza powiadamia wszystkich właścicieli. Jest to zamierzone, aby ścieżki awaryjnej nie dało się po cichu wyłączyć.
- Zakres. Break-glass przywraca dostęp, gdy tożsamość albo logowanie są niedostępne (na przykład przy awarii katalogu). Nie adresuje niedostępności samej usługi, co jest kwestią infrastruktury.
- Rozpoznawanie logowania awaryjnego. Dostęp awaryjny tworzy wyraźnie oznaczone wpisy audytowe oraz e-maile powiadamiające właścicieli. Potraktuj nieoczekiwane zdarzenie jako incydent bezpieczeństwa i zbadaj je.
Materiały referencyjne
- Wymaganie dotyczące składnika. Konto zapasowe akceptuje wyłącznie atestowane sprzętowe klucze bezpieczeństwa z weryfikacją użytkownika.
- Limity czasu. Sesja konta zapasowego wygasa po konfigurowalnej liczbie minut i nie da się jej po cichu przedłużyć.
- Zdarzenia audytowe. Dostęp awaryjny jest rejestrowany pod dedykowanymi typami zdarzeń dotyczących dostępu uprzywilejowanego; zobacz Typy zdarzeń audytu.
- Zgodność. Te mechanizmy odpowiadają na wymagania dotyczące dostępu awaryjnego, śledzone na stronie Security Health. Konto zapasowe przyznaje tymczasowe, ograniczone w czasie podniesienie do dostępu właściciela zamiast trwałej roli, więc nikt nie posiada stałego przywileju awaryjnego. Jest ograniczone do odzyskiwania w sytuacjach awaryjnych, a nie do ogólnego zarządzania dostępem uprzywilejowanym.