Poziomy uwierzytelniania
Model pewności ACR / AAL oraz przypisanie każdego składnika uwierzytelniania do jego poziomu pewności.
Gdy użytkownik się loguje, platforma zapisuje, jak mocno została potwierdzona jego tożsamość, i wyraża to jako poziom pewności. Polityki i aplikacje mogą następnie wymagać poziomu minimalnego, zanim przyznają dostęp. Ta strona wyjaśnia dwa pojęcia, które będziesz spotykać, AAL i ACR, oraz to, jak odwzorowują się na nie poszczególne składniki.
AAL – Authenticator Assurance Level
AAL to siła uwierzytelnienia, zgodna z modelem NIST SP 800-63B. Platforma oferuje w polu wyboru polityki siedem poziomów pewności, od logowania wyłącznie przez e-mail po sprzętowo chronione uwierzytelnianie wieloskładnikowe:
| Poziom | Wartość ACR | Znaczenie | Typowe zastosowanie |
|---|---|---|---|
| AAL0 (passwordless email) | urn:nist:800-63:aal0 | Pojedynczy słaby składnik posiadania: kod jednorazowy albo link logowania wysłany na zweryfikowany adres e-mail użytkownika. Najniższy poziom w modelu i poniżej AAL1: skrzynka pocztowa nie jest uznanym uwierzytelniaczem według NIST SP 800-63B, więc żaden poziom pewności NIST nie jest deklarowany. | Logowanie konsumenckie w katalogu z włączonym Email code login, gdzie wygoda waży więcej niż poziom pewności. |
| AAL1 | urn:nist:800-63:aal1 | Pojedynczy pełnowartościowy pierwszy składnik: hasło albo logowanie przez zewnętrznego Identity Providera. Pewna doza pewności, ale podatna na phishing i zgadywanie. Wymaganie tego poziomu żąda konkretnie hasła, drugi składnik nie może go zastąpić, więc użytkownik zalogowany kodem e-mail zostanie poproszony o hasło. | Logowanie, dla którego potrzebne jest prawdziwe poświadczenie, a słabsze metody nie wystarczają. |
| AAL1+ (enhanced) | urn:nist:800-63:aal1:mfa | Pojedynczy składnik wzmocniony słabym drugim kanałem. Nieco silniejszy niż AAL1, ale to nie jest prawdziwe MFA. | Hasło plus jednorazowy kod e-mail. |
| AAL2 (conditional) | urn:nist:800-63:aal2:ifenrolled | Uwierzytelnianie wieloskładnikowe tylko wtedy, gdy użytkownik ma zarejestrowany składnik. W przeciwnym razie drugi składnik nie jest wymagany, a logowanie zachowuje poziom swojego pierwszego składnika: AAL1 dla hasła, AAL0 dla kodu e-mail. Domyślne ustawienie zwykłego logowania do aplikacji. | Hasło plus drugi składnik, jeśli taki istnieje; samo hasło albo sam kod e-mail, dopóki żaden nie jest zarejestrowany. |
| AAL2 | urn:nist:800-63:aal2 | Uwierzytelnianie wieloskładnikowe: hasło plus składnik posiadania, zawsze wymagane. Odporne na phishing, gdy użyty zostanie składnik kryptograficzny. | Hasło plus TOTP, SMS albo klucz bezpieczeństwa / passkey. |
| AAL2+ (phishing-resistant) | urn:nist:800-63:aal2:phr | Uwierzytelnianie wieloskładnikowe, w którym składnik posiadania kryptograficznie weryfikuje pochodzenie logowania, z weryfikacją użytkownika. Obecnie spełniane wyłącznie przez FIDO2 / WebAuthn. | Passkey z weryfikacją biometryczną lub kodem PIN. |
| AAL3 | urn:nist:800-63:aal3 | Odporne na phishing, chronione sprzętowo uwierzytelnianie: klucz powiązany ze sprzętem, którego klucza prywatnego nie da się wyeksportować, z weryfikacją użytkownika. | Sprzętowy klucz bezpieczeństwa, którego marka i model są zweryfikowane atestacją. |
AAL0 nigdy nie spełnia wyższego wymagania. Aplikacja albo polityka żądająca AAL1 lub wyższego nie zostanie spełniona logowaniem wyłącznie przez e-mail, więc użytkownik zostanie poproszony o kolejny składnik, a ponieważ hasło nie wchodzi w grę, lukę tę zamknąć może jedynie passkey. Admin Console wymaga uwierzytelniania wieloskładnikowego i dlatego nigdy nie jest osiągalna na poziomie AAL0.
Poziom AAL2 (conditional) pozwala Ci podciągać wszystkich w stronę MFA bez blokowania użytkowników, którzy nie zarejestrowali jeszcze żadnego składnika: drugi składnik jest wymagany tylko wtedy, gdy użytkownik go ma, w przeciwnym razie logowanie zatrzymuje się na AAL1.
Uwaga: O poziomie osiąganym przez sesję decyduje kombinacja użytych składników, a nie sama liczba kategorii, do których należą. Kombinacja składników osiąga dany poziom tylko wtedy, gdy odpowiada jednej z akceptowanych kombinacji tego poziomu.
ACR – Authentication Context Class Reference
ACR to wartość, którą platforma nazywa poziom pewności w politykach i tokenach. AAL jest pojęciem, a ACR identyfikatorem towarzyszącym żądaniu albo sesji:
- Polityka uwierzytelniania albo aplikacja może zażądać minimalnej wartości ACR. Jeśli bieżąca sesja użytkownika jej nie spełnia, platforma prosi o silniejszy albo dodatkowy składnik (step-up).
- Po uwierzytelnieniu platforma ustala najwyższą wartość ACR, jaką spełniają składniki sesji, i ją zapisuje. Tokeny OIDC niosą tę wartość, dzięki czemu aplikacje po drugiej stronie mogą podejmować własne decyzje.
- Aplikacja SAML może zażądać określonego poziomu pewności przez AuthnContext w swoim Request; platforma odwzorowuje to na ten sam model.
- Aplikacja ufająca albo API może zażądać określonego poziomu pewności dla pojedynczego żądania, a nie tylko jako stałej wartości domyślnej dla całej aplikacji, dzięki czemu wrażliwa operacja (płatność, działanie administracyjne) może zażądać step-upu dokładnie w chwili, gdy następuje. Jeśli aktywna sesja spełnia już żądany poziom, żaden dodatkowy monit się nie pojawia; jeśli nie, użytkownik zostaje poproszony o brakujący składnik, zanim token na tym poziomie zostanie wystawiony.
- Poziom żądany przez aplikację może wymaganie wyłącznie podnieść, nigdy obniżyć. Skonfigurowane wymaganie (ustawienie MFA obowiązujące całego tenanta w obszarze Bezpieczeństwo albo pasująca polityka uwierzytelniania) jest dolną granicą: jeśli aplikacja poprosi o poziom słabszy, nadal obowiązuje wymaganie skonfigurowane i użytkownik zostaje poproszony o potwierdzenie jak zwykle. Jedynym wyjątkiem jest polityka uwierzytelniania, którą ustawia administrator i która jest przez to rozstrzygająca: jej poziom zastępuje wartość domyślną obowiązującą całego tenanta i może być również niższy, na przykład po to, aby zwolnić z MFA aplikację o niskim ryzyku.
Wartości ACR podążają za konwencją nazewniczą NIST SP 800-63B: urn:nist:800-63:aal1, :aal2 i :aal3, z kwalifikatorem po dwukropku (:pwd, :mfa, :ifenrolled, :phr) dla drobniejszych stopni; kolumna Wartość ACR powyżej wymienia dokładny ciąg znaków dla każdego poziomu. Aplikacja OIDC żąda poziomu minimalnego przez standardowy parametr żądania acr_values, albo przez stałą wartość domyślną ustawioną dla aplikacji, a platforma wystawia token na najwyższym poziomie, który sesja faktycznie spełnia. (Aplikacje SAML wyrażają poziom pewności przez AuthnContext z SAML, używając standardowych referencji klas SAML zamiast tych wartości.)
Wartość ACR skonfigurowana w polityce uwierzytelniania albo przy aplikacji, której platforma nie rozpoznaje, jest traktowana jako niemożliwa do spełnienia: zawodzi w sposób bezpieczny (fail closed), zamiast zostać po cichu przepuszczona. Nierozpoznana wartość w parametrze żądania acr_values jest natomiast ignorowana i skonfigurowane wymaganie obowiązuje bez zmian, dzięki czemu błędnie sformułowane żądanie nie zablokuje użytkownikowi dostępu do działającej aplikacji.
Przypisanie składników do poziomów pewności
Poniższa tabela podsumowuje, do jakiego poziomu pewności przyczynia się każdy składnik. Większość drugich składników osiąga AAL2 w połączeniu z hasłem; poziomy odporne na phishing i sprzętowe zależą od rodzaju użytego poświadczenia WebAuthn. Zwróć uwagę, że kanał e-mail pojawia się dwukrotnie: raz jako jedyny składnik logowania bez hasła (AAL0), a raz jako drugi składnik wspierający hasło (AAL1+).
| Składnik | Samodzielnie | W połączeniu z hasłem | Uwagi |
|---|---|---|---|
| Hasło | AAL1 | – | Składnik wiedzy; zwykły pierwszy krok. |
| Zewnętrzny IdP / logowanie społecznościowe | AAL1 | – | Traktowane jako logowanie jednoskładnikowe. |
| Jednorazowy kod e-mail / link logowania (jako jedyny składnik) | AAL0 | – | Dostępne wyłącznie w katalogu z włączonym Email code login. Poniżej AAL1; żaden poziom pewności NIST nie jest deklarowany. |
| Jednorazowy kod e-mail (jako drugi składnik) | – | AAL1+ (enhanced) | Słaby kanał posiadania; nigdy nie osiąga AAL2 (e-mail nie jest uznanym uwierzytelniaczem out-of-band). Dostępny wyłącznie wtedy, gdy polityka wprost wymaga poziomu enhanced. E-mail nigdy nie liczy się jako drugi składnik logowania, które rozpoczęło się kodem e-mail. |
| TOTP (aplikacja uwierzytelniająca) | – | AAL2 | Standardowy drugi składnik. |
| Jednorazowy kod SMS | – | AAL2 | Standardowy drugi składnik. |
| Passkey / uwierzytelniacz platformowy (zabezpieczony programowo) | AAL2+ z weryfikacją użytkownika | AAL2+ | Odporny na phishing; passkeys synchronizowane albo platformowe (na przykład Touch ID, iCloud Keychain) liczą się jako zabezpieczone programowo, co ogranicza je do AAL2+. |
| Klucz bezpieczeństwa – marka/model niezweryfikowane | AAL2+ z weryfikacją użytkownika | AAL2+ | Ograniczony do AAL2+, dopóki ochrona sprzętowa modelu nie zostanie zweryfikowana atestacją. |
| Klucz bezpieczeństwa – z atestacją sprzętową | AAL3 z weryfikacją użytkownika | AAL3 | Jedyny składnik osiągający AAL3: nieeksportowalny klucz sprzętowy, zweryfikowany względem opublikowanych metadanych uwierzytelniaczy, użyty w protokole odpornym na phishing. |
| Kod odzyskiwania | – | – | Rozwiązanie awaryjne w ostateczności, a nie składnik podnoszący poziom pewności. |
Rozróżnienie między passkeyem zabezpieczonym programowo (AAL2+) a kluczem bezpieczeństwa z atestacją sprzętową (AAL3) ustala się przy rejestracji i zapisuje razem z poświadczeniem; nigdy nie jest wyprowadzane ponownie przy logowaniu. Poświadczenie zarejestrowane jako niezweryfikowane pozostaje niezweryfikowane, dopóki nie zostanie zarejestrowane ponownie. Jak włącza się i rejestruje składniki, opisuje strona Uwierzytelnianie wieloskładnikowe.
Dlatego klucz bezpieczeństwa zarejestrowany przed tym, jak dało się poświadczyć jego ochronę sprzętową, nie może spełnić wymagania AAL3. Tam, gdzie AAL3 jest wymagane, taki klucz nie jest oferowany jako opcja weryfikacji, a użytkownik widzi komunikat wyjaśniający, że klucz nie spełnia wymagania, zamiast prośby o weryfikację kluczem, który nigdy nie dokończy logowania. Rozwiązaniem jest ponowne zarejestrowanie klucza bezpieczeństwa w sekcji Uwierzytelnianie wieloskładnikowe na koncie użytkownika, co przeprowadza atestację na nowo i zapisuje wynik razem z poświadczeniem.
Gdzie używa się poziomów pewności
- Polityki uwierzytelniania: wymagają minimalnej wartości ACR w określonych warunkach (katalog, grupa, konkretni użytkownicy, strefa sieciowa, przedział czasu) i sterują w ten sposób step-upem. Zobacz Polityki uwierzytelniania.
- Wymagania na poziomie aplikacji: pojedyncza aplikacja może żądać wyższego poziomu pewności niż domyślny, na przykład wymagać odpornego na phishing MFA dla narzędzia administracyjnego.
- SAML AuthnContext: aplikacja SAML żąda w swoim Authn Request klasy poziomu pewności, którą platforma respektuje i odzwierciedla w Assertion.
- Logowanie do Admin Console: dostęp administracyjny podlega wymogowi uwierzytelniania wieloskładnikowego, niezależnie od polityk aplikacyjnych dla użytkowników końcowych.