Skip to Content

Authenticatieniveaus

Het ACR-/AAL-assurancemodel en de koppeling van elke authenticatiefactor aan zijn assurance-niveau.

Wanneer een gebruiker zich aanmeldt, legt het platform vast hoe sterk zijn identiteit is aangetoond en drukt dat uit als een assurance-niveau. Beleidsregels en applicaties kunnen vervolgens een minimumniveau eisen voordat ze toegang verlenen. Deze pagina legt de twee begrippen uit die u zult tegenkomen, AAL en ACR, en hoe afzonderlijke factoren daaraan worden gekoppeld.

AAL, Authenticator Assurance Level

AAL is de sterkte van de authenticatie, volgens het model NIST SP 800-63B. Het platform biedt in de beleidskeuzelijst zeven assurance-niveaus, van een aanmelding met alleen e-mail tot hardwarebeschermde meervoudige verificatie:

NiveauACR-waardeBetekenisTypisch gebruik
AAL0 (passwordless email)urn:nist:800-63:aal0Eén zwakke bezitsfactor: een eenmalige code of aanmeldlink naar het geverifieerde e-mailadres van de gebruiker. Het laagste niveau in het model en onder AAL1: een postbus is volgens NIST SP 800-63B geen geaccepteerde authenticator, dus er wordt geen NIST-assurance-niveau geclaimd.Een consumentenaanmelding in een directory met aanmelden met e-mailcode, waar gemak zwaarder weegt dan assurance.
AAL1urn:nist:800-63:aal1Eén volwaardige eerste factor: een wachtwoord, of een aanmelding via een externe Identity Provider. Enige zekerheid, maar kwetsbaar voor phishing en raden. Dit niveau eisen vraagt specifiek om een wachtwoord: een tweede factor kan er niet voor in de plaats komen, dus wie met een e-mailcode is aangemeld, wordt om zijn wachtwoord gevraagd.Aanmeldingen waarvoor een echt aanmeldgegeven nodig is en zwakkere methoden niet volstaan.
AAL1+ (enhanced)urn:nist:800-63:aal1:mfaEén factor, versterkt door een zwak tweede kanaal. Iets sterker dan AAL1, maar geen echte MFA.Wachtwoord plus een eenmalige code per e-mail.
AAL2 (conditional)urn:nist:800-63:aal2:ifenrolledMeervoudig alleen wanneer de gebruiker een factor heeft geregistreerd. Anders wordt er geen tweede factor gevraagd en houdt de aanmelding het niveau van haar eerste factor: AAL1 bij een wachtwoord, AAL0 bij een e-mailcode. De standaard voor de gewone applicatieaanmelding.Wachtwoord plus een tweede factor wanneer die bestaat; wachtwoord, of een e-mailcode, alleen zolang er nog geen is geregistreerd.
AAL2urn:nist:800-63:aal2Meervoudig: een wachtwoord plus een bezitsfactor, altijd vereist. Phishingbestendig wanneer een cryptografische factor wordt gebruikt.Wachtwoord plus TOTP, sms of een beveiligingssleutel / passkey.
AAL2+ (phishing-resistant)urn:nist:800-63:aal2:phrMeervoudig, waarbij de bezitsfactor de herkomst van de aanmelding cryptografisch verifieert, met gebruikersverificatie. Momenteel alleen te vervullen met FIDO2 / WebAuthn.Een passkey met biometrische of pincodeverificatie.
AAL3urn:nist:800-63:aal3Phishingbestendige, hardwarebeschermde authenticatie: een hardwaregebonden sleutel waarvan de privésleutel niet kan worden geëxporteerd, met gebruikersverificatie.Een hardware-beveiligingssleutel waarvan merk en model via attestatie zijn geverifieerd.

AAL0 vervult nooit een hogere eis. Een applicatie of beleidsregel die AAL1 of hoger eist, wordt door een aanmelding met alleen e-mail niet vervuld, dus wordt de gebruiker om een andere factor gevraagd, en omdat er geen wachtwoord in het spel is, kan alleen een passkey dat gat dichten. De Admin Console vereist meervoudige verificatie en is daarom nooit op AAL0 bereikbaar.

Met het niveau AAL2 (conditional) kunt u iedereen richting MFA optillen zonder gebruikers buiten te sluiten die nog geen factor hebben geregistreerd: de tweede factor wordt alleen geëist wanneer de gebruiker er een heeft, anders blijft de aanmelding op AAL1 staan.

Opmerking: Het niveau dat een sessie bereikt, wordt bepaald door de combinatie van gebruikte factoren, niet louter door het aantal categorieën waarin ze vallen. Een factorcombinatie bereikt een niveau alleen wanneer ze overeenkomt met een van de geaccepteerde combinaties van dat niveau.

ACR, Authentication Context Class Reference

ACR is de waarde waarmee het platform een assurance-niveau in beleidsregels en tokens benoemt. Waar AAL het concept is, is ACR de identificatie die met een aanvraag of een sessie meereist:

  • Een verificatiebeleid of een applicatie kan een minimale ACR aanvragen. Voldoet de huidige sessie van de gebruiker daar niet aan, dan vraagt het platform om een sterkere of extra factor (step-up).
  • Na de authenticatie bepaalt het platform de hoogste ACR die de factoren van de sessie vervullen en legt die vast. OIDC-tokens dragen deze waarde, zodat downstreamapplicaties hun eigen beslissingen kunnen nemen.
  • Een SAML-applicatie kan via de AuthnContext in haar Request een bepaald assurance-niveau vragen; het platform beeldt dit af op hetzelfde model.
  • Een vertrouwende applicatie of API kan per aanvraag een bepaald assurance-niveau vragen, niet alleen als vaste standaard per app, zodat een gevoelige handeling (een betaling, een beheerdersactie) op het moment zelf een step-up kan eisen. Voldoet de actieve sessie al aan het gevraagde niveau, dan verschijnt er geen extra prompt; anders wordt de gebruiker om de ontbrekende factor gevraagd voordat er een token op dat niveau wordt uitgegeven.
  • Een door een applicatie gevraagd niveau kan de eis alleen verhogen, nooit verlagen. De geconfigureerde eis (de tenantbrede MFA-instelling onder Beveiliging, of een passend verificatiebeleid) is de ondergrens: vraagt een applicatie om een zwakker niveau, dan geldt de geconfigureerde eis onverkort en wordt de gebruiker zoals gebruikelijk om bevestiging gevraagd. De enige uitzondering is een verificatiebeleid: dat wordt door een beheerder ingesteld en is daarmee maatgevend, zijn niveau vervangt de tenantbrede standaard en mag ook lager zijn, bijvoorbeeld om een applicatie met een laag risico van MFA uit te zonderen.

De ACR-waarden volgen de naamgevingsconventie van NIST SP 800-63B: urn:nist:800-63:aal1, :aal2 en :aal3, met een door een dubbele punt gescheiden kwalificatie (:pwd, :mfa, :ifenrolled, :phr) voor de fijnere niveaus; de kolom ACR-waarde hierboven noemt de exacte tekenreeks voor elk niveau. Een OIDC-applicatie vraagt een minimumniveau aan via de standaard aanvraagparameter acr_values, of via een vaste standaard per applicatie, en het platform geeft het token uit op het hoogste niveau dat de sessie daadwerkelijk vervult. (SAML-applicaties drukken het assurance-niveau uit via de SAML-AuthnContext en gebruiken daarbij de standaard SAML-klassenreferenties in plaats van deze waarden.)

Een ACR die in een verificatiebeleid of op een applicatie is geconfigureerd en die het platform niet herkent, wordt als niet te vervullen behandeld: hij faalt fail-closed in plaats van stilzwijgend te worden doorgelaten. Een niet-herkende waarde in de aanvraagparameter acr_values wordt daarentegen genegeerd, en de geconfigureerde eis blijft ongewijzigd gelden, zodat een misvormde aanvraag een gebruiker niet uit een werkende applicatie kan sluiten.

Koppeling van factor aan assurance-niveau

De volgende tabel vat samen aan welk assurance-niveau elke factor bijdraagt. De meeste tweede factoren bereiken AAL2 wanneer ze met een wachtwoord worden gecombineerd; de phishingbestendige en de hardwareniveaus hangen af van het soort WebAuthn-credential dat wordt gebruikt. Let erop dat het e-mailkanaal twee keer voorkomt: eenmaal als enige factor van een wachtwoordloze aanmelding (AAL0) en eenmaal als tweede factor die een wachtwoord ondersteunt (AAL1+).

FactorOp zichzelfGecombineerd met een wachtwoordOpmerkingen
WachtwoordAAL1–Kennisfactor; de gebruikelijke eerste stap.
Externe IdP / social loginAAL1–Wordt als aanmelding met één factor behandeld.
Eenmalige code per e-mail / aanmeldlink (als enige factor)AAL0–Alleen beschikbaar in een directory waarvoor aanmelden met e-mailcode is ingeschakeld. Onder AAL1; er wordt geen NIST-assurance-niveau geclaimd.
Eenmalige code per e-mail (als tweede factor)–AAL1+ (enhanced)Een zwak bezitskanaal; bereikt nooit AAL2 (e-mail is geen geaccepteerde out-of-band-authenticator). Alleen beschikbaar wanneer een beleidsregel het enhanced-niveau uitdrukkelijk eist. E-mail telt nooit als tweede factor van een aanmelding die met een e-mailcode is begonnen.
TOTP (authenticator-app)–AAL2Standaard tweede factor.
Eenmalige code per sms–AAL2Standaard tweede factor.
Passkey / platformauthenticator (softwarebeveiligd)AAL2+ met gebruikersverificatieAAL2+Phishingbestendig; gesynchroniseerde of platformpasskeys (bijvoorbeeld Touch ID, iCloud Keychain) gelden als softwarebeveiligd en zijn tot AAL2+ begrensd.
Beveiligingssleutel, merk/model niet geverifieerdAAL2+ met gebruikersverificatieAAL2+Begrensd tot AAL2+ totdat de hardwarebescherming van het model via attestatie is geverifieerd.
Beveiligingssleutel, hardware-geattesteerdAAL3 met gebruikersverificatieAAL3De enige factor die AAL3 bereikt: een niet-exporteerbare hardwaresleutel, geverifieerd tegen gepubliceerde authenticator-metadata en gebruikt in een phishingbestendig protocol.
Herstelcode––Een laatste redmiddel, geen factor die het assurance-niveau verhoogt.

Het onderscheid tussen een softwarebeveiligde passkey (AAL2+) en een hardware-geattesteerde beveiligingssleutel (AAL3) wordt bij de registratie vastgesteld en met het credential opgeslagen; het wordt bij de aanmelding nooit opnieuw afgeleid. Een credential dat als niet-geverifieerd is geregistreerd, blijft niet-geverifieerd tot het opnieuw wordt geregistreerd. Zie Meervoudige verificatie voor het inschakelen en registreren van factoren.

Daarom kan een beveiligingssleutel die is geregistreerd voordat de hardwarebescherming kon worden geattesteerd, niet aan een AAL3-eis voldoen. Waar AAL3 wordt vereist, wordt zo'n sleutel niet als verificatieoptie aangeboden; in plaats daarvan verschijnt een melding dat de sleutel niet aan de eis voldoet, zodat de gebruiker niet wordt gevraagd een sleutel te verifiëren waarmee de aanmelding nooit kan worden afgerond. De oplossing is de beveiligingssleutel opnieuw te registreren onder Meervoudige verificatie in het account van de gebruiker: daarbij wordt de attestatie opnieuw uitgevoerd en het resultaat met het credential opgeslagen.

Waar assurance-niveaus worden gebruikt

  • Verificatiebeleid: eist een minimale ACR onder bepaalde voorwaarden (directory, groep, specifieke gebruikers, netwerkzone, tijdvenster) en stuurt daarmee step-up aan. Zie Verificatiebeleid.
  • Eisen per applicatie: een afzonderlijke applicatie kan een hoger assurance-niveau eisen dan de standaard, bijvoorbeeld phishingbestendige MFA voor een administratief hulpmiddel.
  • SAML AuthnContext: een SAML-applicatie vraagt in haar Authn Request een assurance-klasse aan, die het platform honoreert en in de Assertion weerspiegelt.
  • Aanmelding bij de Admin Console: administratieve toegang valt onder een eis van meervoudige verificatie, onafhankelijk van de applicatiebeleidsregels voor eindgebruikers.

Op deze pagina