Dokument o bezpieczeństwie

Jak platforma chroni tożsamości, poświadczenia i dane

Dla administratorów, specjalistów ds. bezpieczeństwa i decydentów oceniających rozwiązanie IAM, z opisem technicznym dla osób oceniających bezpieczeństwo: jak platforma utrzymuje bezpieczny dostęp i gdzie kończą się jej gwarancje.

Ten dokument wyjaśnia, jak platforma chroni tożsamości, poświadczenia i dane klientów. Powstał z myślą o administratorach IT, specjalistach ds. bezpieczeństwa i decydentach oceniających rozwiązanie do zarządzania tożsamością i dostępem (IAM), a zamyka go opis techniczny dla osób oceniających bezpieczeństwo, które chcą poznać model zaufania, algorytmy i dokładne zachowanie platformy.

Model bezpieczeństwa opiera się na kilku zasadach: bronić w głąb zamiast polegać na jednym zabezpieczeniu, budować na uznanych standardach (OIDC, SAML, FIDO2/WebAuthn, NIST 800-63) zamiast na własnych schematach, zbierać tylko niezbędne dane i sprawiać, by każda decyzja istotna dla bezpieczeństwa dawała się prześledzić.

Każde stwierdzenie opisuje produkt taki, jaki jest, a nie zamierzenia. Tam, gdzie właściwość zależy od planu lub wdrożenia, tekst to zaznacza; tam, gdzie się kończy, mówi o tym sekcja Gdzie przebiega granica.

W skrócie

Bezpieczeństwo w skrócie

Oto możliwości, które wyróżniają platformę. Każdą z nich omawiamy szerzej w kolejnych sekcjach.

Hasła z katalogu nigdy nie są czytelne dla usługi hostowanej.
Gdy podłączony jest katalog lokalny, hasło użytkownika jest szyfrowane już w przeglądarce dla Enterprise Connector w Państwa własnej sieci. Tylko ten konektor ma klucz prywatny, więc usługa przekazuje szyfrogram, którego sama nie potrafi otworzyć.
Każdy klient otrzymuje dedykowane, odizolowane środowisko.
Każdy tenant działa na własnej bazie danych i własnych węzłach. Nie ma współdzielonej tabeli z kolumną tenanta, a więc nie istnieje droga, którą dane jednego klienta mogłyby pojawić się u innego.
Sekrety drugiego składnika są szyfrowane w spoczynku kluczem, którego baza danych nigdy nie widzi.
Klucze początkowe (seed) aplikacji uwierzytelniających i tokenów sprzętowych są przechowywane w kopercie, której klucz nigdy nie opuszcza usługi zarządzania kluczami poza instancją. Każde nowe wdrożenie ma to szyfrowanie włączone od początku.
Znormalizowane poziomy pewności, aż po sprzętowe AAL3.
Siła uwierzytelniania jest odwzorowana na modelu pewności NIST 800-63, a najwyższy poziom zarezerwowano dla odpornych na phishing sprzętowych kluczy bezpieczeństwa.
Ochrona przed botami bez CAPTCHA i bez stron trzecich.
Logowanie, rejestracja i reset hasła są oceniane na podstawie sygnałów, których skrypt nie podrobi; podejrzane żądania rozwiązują niewidoczny dowód pracy (proof of work), a oczywiste boty są odrzucane. Nic nie trafia do zewnętrznej usługi.
Kradzież tokenu jest ograniczana na poziomie protokołu.
Tokeny dostępu można kryptograficznie powiązać z klientem, który o nie wystąpił, więc skradziony token jest gdzie indziej bezużyteczny.
Ścieżka audytu, w której każda manipulacja jest wykrywalna.
Każdy rekord jest powiązany łańcuchem skrótów i podpisany, więc usunięty lub zmieniony wpis da się wykryć, także w archiwum przechowywanym poza platformą.

Uwierzytelnianie i bezpieczeństwo wieloskładnikowe

Poziomy pewności, o których da się rozmawiać

Siła uwierzytelniania podąża za modelem pewności NIST 800-63 (AAL1–AAL3), a nie za prostym przełącznikiem „MFA włączone/wyłączone”. Każde zestawienie czynników przedstawionych przez użytkownika przekłada się na zdefiniowany poziom pewności, a aplikacje lub zasady mogą wymagać poziomu minimalnego. Dzięki temu można precyzyjnie powiedzieć, jak mocno uwierzytelniona jest dana sesja, co ma znaczenie w środowiskach regulowanych i podczas audytów.

Słabsze czynniki traktowane są uczciwie. Weryfikacja przez e-mail jest na przykład ograniczona do najniższego poziomu pewności, ponieważ w rozumieniu standardu nie jest prawdziwym uwierzytelnianiem poza kanałem. Nigdy nie zostanie pomylona z silnym drugim składnikiem.

Wieloskładnikowe uwierzytelnianie sprzętowe, odporne na phishing

Platforma obsługuje passkey i klucze bezpieczeństwa (FIDO2/WebAuthn) obok aplikacji uwierzytelniających (TOTP), jednorazowych kodów SMS i jednorazowych kodów odzyskiwania. Najwyższy poziom pewności (AAL3) przyznawany jest wyłącznie sprzętowym kluczom bezpieczeństwa, których pochodzenie zostało kryptograficznie zweryfikowane w usłudze metadanych FIDO Alliance. Passkey synchronizowane lub programowe są rozpoznawane, ale traktowane jako niższy poziom, więc deklaracja „uwierzytelnienia klasy sprzętowej” rzeczywiście odpowiada kluczowi, którego nie da się wyeksportować.

Wymogi wieloskładnikowe można skonfigurować osobno dla pracowników i dla użytkowników zewnętrznych, więc jedno wdrożenie może wymuszać silne MFA na personelu, a jednocześnie oferować płynniejsze, warunkowe doświadczenie klientom lub partnerom.

Ochrona haseł

W przypadku kont we wbudowanym katalogu hasła przechowywane są wyłącznie jako skróty bcrypt (współczynnik kosztu 12), nigdy jawnie. Zasady haseł mogą wymuszać:

  • odrzucanie haseł znanych z wycieków, sprawdzanych zapytaniem chroniącym prywatność, przy którym system opuszcza wyłącznie krótki prefiks skrótu,
  • odrzucanie haseł popularnych z utrzymywanego słownika najczęściej używanych poświadczeń,
  • zakaz haseł zawierających imię, nazwisko lub adres e-mail użytkownika,
  • historię haseł, uniemożliwiającą ponowne użycie ostatnio stosowanych, oraz
  • okresowe wygasanie.

Żadnych zatrzaśniętych drzwi ani cichych luk

Użytkownicy objęci obowiązkowym MFA nie mogą usunąć ostatniego pozostałego czynnika, co zamyka okno, w którym konto na chwilę zostałoby bez drugiego składnika. Gdy administrator zainicjuje reset MFA, dotychczasowy czynnik pozostaje ważny, dopóki użytkownik nie zarejestruje nowego. Odzyskiwanie odbywa się przez jednorazowy link o ograniczonym czasie ważności zamiast po prostu usuwać czynniki użytkownika, więc konto nigdy nie może zostać jednocześnie zablokowane i niechronione.

Powiadomienia o bezpieczeństwie konta

Użytkownicy otrzymują e-mail, gdy zmienia się ich hasło lub adres e-mail, gdy drugi składnik zostaje zarejestrowany lub zresetowany oraz, domyślnie, gdy logują się z urządzenia, którego platforma wcześniej nie widziała. Przejęcie konta zauważa osoba, której ono dotyczy, nawet gdy żaden administrator akurat nie patrzy.

Logowanie jednokrotne i bezpieczeństwo protokołów

Platforma działa jako dostawca OpenID Connect (OIDC), dostawca tożsamości SAML oraz dostawca WS-Federation, więc aplikacje mogą się integrować protokołem, który już obsługują. We wszystkich przypadkach podpisane asercje i tokeny dają aplikacjom polegającym kryptograficzny dowód pochodzenia.

Utwardzony OIDC

  • Proof Key for Code Exchange (PKCE) jest wymagany dla klientów publicznych, takich jak aplikacje jednostronicowe i mobilne, co eliminuje dobrze znaną klasę ataków na przechwycenie kodu autoryzacyjnego.
  • Tokeny powiązane z nadawcą wiążą token dostępu z własną parą kluczy klienta (DPoP) albo, we wdrożeniach z warstwą brzegową mutual-TLS, z jego certyfikatem klienta. Tokenu przechwyconego w tranzycie lub w spoczynku nie da się odtworzyć, bo atakujący nie jest w stanie wykazać posiadania klucza.
  • Identyfikacja wystawcy jest zawarta w odpowiedziach autoryzacyjnych, co chroni przed atakami pomyłkowymi wdrożenia federujące wielu dostawców tożsamości.
  • Wymiana tokenów i wskaźniki zasobów pozwalają usłudze poprosić o token ograniczony dokładnie do potrzebnego API, zamiast przekazywać między systemami szeroki token o nadmiarowych uprawnieniach.
  • Tokeny odświeżające rotują i mają ograniczony czas życia, więc token, który wyciekł, nie może być używany w nieskończoność.

Profile klasy finansowej dla API o wysokich wymaganiach

Aplikacje o podwyższonych wymaganiach ochrony można objąć profilem bezpieczeństwa FAPI (Financial-grade API). Profil wybiera się dla poszczególnej aplikacji, więc włączenie tej możliwości nie wpływa na istniejące integracje. Tam, gdzie jest aktywny, wymagania profilu są rzeczywiście egzekwowane, a nie tylko opisane: aplikacja musi być klientem poufnym, musi uwierzytelniać się własnym kluczem lub certyfikatem klienta zamiast współdzielonym sekretem, jest ograniczona do przepływu authorization code, musi przesłać żądanie autoryzacji do dostawcy, zanim skieruje tam użytkownika, otrzymuje tokeny dostępu powiązane z nadawcą i jest przypięta do podpisów PS256.

FAPI 2.0 jest zaimplementowany w całości. FAPI 1.0 Advanced zapewnia protokolarne zachowanie profilu, w tym podpisane żądania i podpisane odpowiedzi autoryzacyjne. Tokeny dostępu powiązane z certyfikatem, których profil również wymaga, zakładają dedykowane wdrożenie z warstwą brzegową mutual-TLS. Żaden z profili nie został poddany zestawowi testów zgodności OpenID Foundation, dlatego implementację opisujemy tu jako zgodną z profilem, a nie certyfikowaną.

SAML i federacja

Przychodzące żądania SAML są przed przetworzeniem sprawdzane względem schematu protokołu, co zawęża pole do ataków typu signature wrapping i na zniekształcony XML. Metadane federacji są podpisane, a przy imporcie metadanych zdalnych źródło jest walidowane, aby nie dało się go użyć do sięgnięcia po systemy wewnętrzne.

Logowanie federacyjne i społecznościowe

Użytkownicy mogą logować się przez zewnętrznych dostawców tożsamości (własny IdP firmowy lub dostawców społecznościowych) z wykorzystaniem federacji opartej na standardach. Każde logowanie federacyjne jest chronione przed atakami międzywitrynowymi i wstrzyknięciem kodu dzięki walidacji state, nonce i PKCE, a profile zewnętrzne są mapowane na konta lokalne w sposób kontrolowany i idempotentny. Domeny e-mail zgłoszonej przez jeden katalog nie da się przejąć przez rejestrację ani logowanie federacyjne do innego katalogu.

Szyfrowanie i zarządzanie kluczami

W tranzycie cały ruch jest chroniony protokołem TLS. Połączenia korzystają z nowoczesnych wersji TLS, w tym TLS 1.3, z Perfect Forward Secrecy (PFS), więc późniejsze przejęcie klucza nie pozwoli odszyfrować wcześniejszych sesji, a HTTP Strict Transport Security (HSTS) nakazuje przeglądarkom odrzucać każde zejście do nieszyfrowanego HTTP. Integracje wychodzące również negocjują nowoczesne wersje TLS.

W spoczynku najbardziej wrażliwe poświadczenia w ogóle nie są przechowywane w postaci odwracalnej: hasła i kody odzyskiwania trzymane są wyłącznie jako skróty bcrypt, więc nawet pełna kopia bazy danych nie ujawni żadnego hasła. Klucze początkowe (seed) drugiego składnika, czyli współdzielone sekrety aplikacji uwierzytelniających (TOTP) i tokenów sprzętowych (OATH), chroni szyfrowanie kopertowe na poziomie pola: każda wartość jest szyfrowana algorytmem AES-256-GCM kluczem danych instancji, a ten klucz danych jest przechowywany wyłącznie w postaci opakowanej, kluczem szyfrującym klucze, który należy do tej jednej instancji i nigdy nie opuszcza usługi zarządzania kluczami działającej poza nią. Szyfrogram jest powiązany ze swoim polem i swoim kluczem, więc nie da się go skopiować do innego pola i tam odszyfrować. Zrzut bazy danych ani kopia zapasowa nie zawierają zatem żadnego z tych sekretów w postaci nadającej się do użycia. Szyfrowanie pól włącza się osobno dla każdego wdrożenia, a każde nowe wdrożenie ma je włączone od początku. Sekrety, których nie obejmuje, wymienia sekcja Gdzie przebiega granica.

Poświadczenia Active Directory / LDAP podlegają modelowi hold-your-own-key (HYOK): klucz, który je chroni, jest generowany i przechowywany w Państwa własnej sieci, nigdy przez usługę hostowaną. Gdy katalog lokalny jest podłączony przez Enterprise Connector, hasło użytkownika jest szyfrowane w przeglądarce jeszcze przed wysłaniem formularza, algorytmem RSA-OAEP z SHA-256 poprzez wbudowane API kryptograficzne przeglądarki. Parę kluczy generuje sam Enterprise Connector i rejestruje ją przy wdrażaniu konektora: pierwszy konektor dla danego katalogu ustanawia klucz publiczny, a każdy kolejny konektor dla tego samego katalogu musi przedstawić identyczny klucz, w przeciwnym razie jego wdrożenie zostaje odrzucone. Połowa prywatna nigdy nie opuszcza Państwa sieci. Usługa hostowana przekazuje szyfrogram, do którego nie ma klucza.

Klucze podpisujące używane do wystawiania tokenów to klucze RSA-3072; wdrożenie, którego klucze utworzono przed wprowadzeniem tego rozmiaru klucza, nadal podpisuje kluczami RSA-2048, dopóki administrator nie przeprowadzi ich rotacji. Rotacja przebiega stopniowo: nowe klucze przejmują wystawianie, podczas gdy wcześniej wydane tokeny pozostają ważne aż do naturalnego wygaśnięcia, więc rotacja nigdy nie przerywa aktywnych sesji. Aplikacje SAML i WS-Federation podpisują swoje asercje własną kopią klucza, który był bieżący w chwili wystawienia ich certyfikatu; rotacja pozostawia tę kopię bez zmian, zastępuje ją natomiast odnowienie certyfikatu aplikacji. Sekrety wewnętrzne, takie jak klucze podpisujące ciasteczka sesji, są wyprowadzane z rotacyjnej puli kluczy, która co 30 dni automatycznie się odnawia, nikogo przy tym nie wylogowując.

Gotowość postkwantową traktujemy jako kwestię zwinności kryptograficznej, a nie przedwczesnej migracji. Każdy prymityw kryptograficzny w produkcie jest udokumentowany w utrzymywanym inwentarzu (w praktyce kryptograficznym wykazie materiałów) wraz z jego podatnością na atak kwantowy, i to właśnie czyni migrację etapową planowalną, a nie spekulacyjną. Stosowane algorytmy symetryczne i funkcje skrótu nie są zagrożone znanymi atakami kwantowymi i nie wymagają wymiany. Podpisy na tokenach i asercjach muszą przetrwać tylko do momentu weryfikacji, a te czasy życia liczy się w minutach i godzinach, więc nie niosą ryzyka „zbieraj teraz, odszyfruj później”; istniejący mechanizm rotacji kluczy będzie nośnikiem migracji, gdy ekosystemy OpenID Connect, SAML i FIDO opublikują interoperacyjne algorytmy postkwantowe. Priorytetem pozostaje więc materiał zaszyfrowany, który jest rejestrowany lub przechowywany długoterminowo: warstwa transportowa to pierwszy cel hybrydowej wymiany kluczy, a formaty kopert zawierają jawną wersję, więc opakowanie postkwantowe będzie można dodać bez ręcznego ponownego szyfrowania czegokolwiek. Podejście to podąża za harmonogramem z NIST IR 8547 i zaleceniem niemieckiego BSI, by przyjmować schematy hybrydowe.

Pełną listę algorytmów zawiera opis techniczny.

Izolacja tenantów i kontrola dostępu

Izolacja przez architekturę, a nie przez zapytanie

Wiele platform wielotenantowych przechowuje dane wszystkich klientów we wspólnych tabelach, rozdzielone jedynie identyfikatorem tenanta w każdym wierszu: to model, w którym pojedynczy brakujący filtr w kodzie aplikacji potrafi ujawnić dane między klientami. Ta platforma idzie inną drogą: każdy tenant to osobne wdrożenie z własną bazą danych i własnym zestawem węzłów. Nie ma tu w ogóle danych sąsiedniego tenanta, do których dałoby się sięgnąć. Izolacja jest właściwością infrastruktury, a nie czymś, co zależy od poprawnego napisania każdego zapytania. Usługa zarządzania kluczami, która przechowuje klucze szyfrujące tenantów, zachowuje tę samą granicę: każda instancja uwierzytelnia się własną tożsamością i może używać wyłącznie własnego klucza.

Kontrola dostępu oparta na rolach

Dostęp administracyjny reguluje hierarchia ról, od przeglądającego z prawem tylko do odczytu po właściciela, przy czym każda rola przyznaje określony zestaw uprawnień do każdego zasobu. Uprawnienia odróżniają działanie na własnych danych od działania na cudzych, a dostęp do informacji wrażliwych, takich jak dane o ryzyku użytkowników, jest zastrzeżony dla ról o wyższych uprawnieniach. Sesje administracyjne wymagają ponownego zalogowania najpóźniej po ośmiu godzinach.

W organizacjach, które delegują administrację, administrator organizacji może zarządzać użytkownikami, grupami i rolami w obrębie własnej organizacji, nie otrzymując dostępu do całego systemu.

Dostęp awaryjny bez stałych tylnych drzwi

Jeśli zwykła ścieżka logowania zawiedzie, czy to przez awarię katalogu, czy przez utratę konta właściciela, dostęp administracyjny musi pozostać możliwy do odzyskania. Zwykłą odpowiedzią jest współdzielone hasło awaryjne, które po cichu staje się trwałym słabym punktem. Ta platforma rozwiązuje to inaczej. Można przygotować dedykowane konto rezerwowe, które w ogóle nie ma hasła i daje się użyć wyłącznie z zarejestrowanym sprzętowym kluczem bezpieczeństwa, osobną ścieżką logowania. Uznaje się je za uzbrojone tylko wtedy, gdy taki klucz jest zarejestrowany, więc nieskonfigurowane wdrożenie nie ma awaryjnego wejścia, które dałoby się zaatakować.

Konto rezerwowe nie przechowuje żadnych uprawnień. Prawa właściciela istnieją wyłącznie jako przyznanie ograniczone w czasie, sprawdzane ponownie przy każdym żądaniu, więc dostęp kończy się z upływem terminu, a nie wtedy, gdy akurat uruchomi się zadanie porządkujące; można je też oddać w dowolnej chwili z paska widocznego przez cały ten czas na każdej stronie. Konto jest celowo ograniczone. Nie da się przypisać do niego aplikacji, ról ani grup, nie może uzyskać tokenów dla żadnej podłączonej aplikacji, nie pojawia się na listach ani w selektorach użytkowników i nie liczy się jako użytkownik licencjonowany. Zarejestrowanie lub usunięcie klucza oraz każde logowanie awaryjne trafiają do ścieżki audytu i dodatkowo powiadamiają właścicieli e-mailem, więc tego mechanizmu nie da się ani przygotować, ani użyć niepostrzeżenie.

Dostęp programistyczny

Dostęp machine-to-machine i przez API reguluje system precyzyjnych zakresów: klient otrzymuje wyłącznie te uprawnienia, które mu przyznano, a zasady decydują, czy dostęp wymaga wyraźnej zgody. Dzięki temu zautomatyzowane integracje pozostają na poziomie minimalnych uprawnień.

Zaufanie do urządzeń i dostęp adaptacyjny

Zasady dostępu nie ograniczają się do tożsamości. Mogą uwzględniać kontekst każdego logowania, a tam, gdzie działa zarządzanie urządzeniami, także stan samego urządzenia.

Zasady dostępu warunkowego mogą łączyć takie warunki jak strefa sieciowa, pora dnia, przynależność do grupy i wymagany poziom pewności, a także wymagać ponownego uwierzytelnienia w określonych odstępach. Zaufane sieci firmowe mogą zmniejszać tarcie, podczas gdy dostęp z kontekstów uznanych za wysokiego ryzyka może wymagać silniejszego uwierzytelnienia albo zostać całkowicie zablokowany.

Postawa urządzenia może stać się warunkiem dostępu. Od urządzeń zarządzanych można wymagać spełnienia kryteriów zgodności (na przykład włączonego szyfrowania dysku albo aktywnej zapory), zanim dostęp zostanie przyznany. Strona logowania prosi samo urządzenie o podpisane oświadczenie o rejestracji i zgodności, powiązane z daną próbą logowania, więc decyzja opiera się na własnym kluczu urządzenia, a nie na czymkolwiek, co deklaruje przeglądarka. Agent na urządzeniu końcowym, który to zapewnia, działa z wysokimi uprawnieniami na każdym urządzeniu; jego własny model zaufania, kryptografię i zakres obsługiwanych poleceń opisuje osobny dokument o zabezpieczeniach agenta.

Ocena ryzyka użytkownika daje administratorom stale aktualizowaną ocenę postawy dla każdego użytkownika. Ocena łączy wpływ (jak szeroki dostęp ma konto) z prawdopodobieństwem (jak bardzo jest ono narażone: brak MFA, hasło z wycieku, konto uśpione i podobne czynniki). Ponieważ wylicza się ją z postawy, a nie tylko z anomalii logowania, odpowiada na pytanie, które administratorzy naprawdę zadają: które z moich kont są w tej chwili najgroźniejsze?

Ochrona przed zagrożeniami

Powierzchnie logowania, rejestracji i resetowania hasła to najczęściej atakowana część każdej platformy tożsamości. Chroni je pięć warstw, z których każda jest wymierzona w inny cel; działają przy każdym istotnym żądaniu, niezależnie od opisanych wyżej zasad dostępu.

CelMechanizmCo zatrzymuje
ŹródłoOgraniczanie żądań na adres IPJeden adres przerabiający wiele kont (password spraying)
KontoOchrona przed atakami brute forcePowtarzające się niepowodzenia wobec jednego konta; wstrzymuje dalsze próby, blokuje konto albo jedno i drugie, i może powiadomić właściciela
PoświadczenieWykrywanie ujawnionych hasełHasła występujące w publicznych wyciekach, odrzucane przy wyborze, a jeśli wyciekną później, przy logowaniu
ŻądanieWykrywanie botówRuch sterowany skryptami i credential stuffing na formularzach logowania, rejestracji i resetu
SesjaWykrywanie anomalii sesjiCiasteczko sesji odtworzone z innej przeglądarki albo sesja, która przeskakuje w miejsce, do którego nie mogła dotrzeć w czasie, jaki upłynął

Wykrywanie botów

Wykrywanie botów zastąpiło klasyczną CAPTCHA. Oddziela wykrywanie od reakcji: każde żądanie jest oceniane, a administrator decyduje osobno dla każdego formularza, czy werdykt jest tylko zapisywany (Monitor), czy wywołuje działanie (Block). Nowe instancje startują z ustawieniem Block na wszystkich trzech formularzach.

  • Sygnały, których skrypt nie podrobi. Sygnał twardy to coś, czego prawdziwa przeglądarka nie jest w stanie wytworzyć. Sygnały miękkie regularnie dotyczą prawdziwych ludzi, dlatego są odpowiednio ważone i mają górny limit. Tempo zlicza identyfikatory, próby i niepowodzenia na klienta, przy czym klientem jest adres i przeglądarka razem, nigdy sam adres.
  • Blokada wymaga dowodów, a nie tylko wyniku. Żądanie zostaje odrzucone jako bot wyłącznie na podstawie twardych dowodów; same sygnały miękkie i tempo nigdy nie blokują. Osoba korzystająca z VPN z wyłączonym JavaScriptem jest podejrzana, ale nigdy zablokowana.
  • Niewidoczny dowód pracy zamiast łamigłówki. Podejrzane żądanie musi rozwiązać niewielkie obliczenie, które przeglądarka wykonuje w tle (od znacznie poniżej sekundy do kilku sekund, bez klikania i bez wpisywania). Formularze rejestracji i resetu zawsze je zawierają i rozwiązują, gdy strona jest otwarta. Każde wyzwanie jest podpisane, wygasa po godzinie i można je wykorzystać tylko raz. Żądanie uznane za oczywistego bota jest wstrzymywane na kilka sekund, a następnie odrzucane, bez sprawdzania jego poświadczeń.
  • Żadnej wyroczni kont. Każdy sygnał opisuje klienta, nigdy konto, więc werdykt jest taki sam bez względu na to, czy wpisane konto istnieje. Wykrywania botów nie da się użyć do ustalenia, które konta są prawdziwe.
  • Bez stron trzecich, bez śledzenia. Wykrywanie działa w całości wewnątrz platformy. Żadnej zewnętrznej usługi reputacji, żadnego dostawcy wyzwań, żadnego śledzenia Państwa użytkowników między witrynami.
  • Mierzone, a nie zgadywane. Każdy podejrzany werdykt jest przechowywany przez 30 dni wraz z sygnałami, które zadziałały; gdy ta sama przeglądarka następnie zakończy logowanie, werdykt zostaje oznaczony jako fałszywy alarm. Pulpit pokazuje dla każdego sygnału, jak często zadziałał i jak często trafił w człowieka.

Ochrona sesji

Sesja jest powiązana z przeglądarką, w której ją utworzono; przedstawiona z innej przeglądarki zostaje zakończona. Wykrywanie niemożliwej podróży reaguje, gdy sesja jest kontynuowana z miejsca, do którego nie mogła dotrzeć w czasie, jaki upłynął, co jest typową oznaką skradzionego ciasteczka sesji. Reakcja jest konfigurowalna: ponowna weryfikacja wieloskładnikowa, zakończenie tej sesji albo zakończenie sesji wraz z wylogowaniem ze wszystkich połączonych aplikacji przez back-channel logout i unieważnieniem ich tokenów. Każda sesja ma też określony maksymalny czas życia i limit bezczynności.

Widzieć ataki, a nie tylko je zatrzymywać

Pulpit administracyjny pokazuje, co wyłapują opisane wyżej mechanizmy, pogrupowane według typów ataków (atak siłowy, password spraying, dostęp z użyciem prawidłowego konta, kradzież sesji, sieci anonimizujące, aktywność botów) i przypisane do odpowiadających im technik MITRE ATT&CK, wraz z mapą źródeł ataków. Administratorzy mogą definiować alarmy nad ścieżką audytu, na przykład dla serii nieudanych logowań administratorów lub zmiany zasad, i otrzymywać powiadomienie e-mailem, gdy alarm się uruchomi.

Audyt i przejrzystość

Każde zdarzenie istotne dla bezpieczeństwa (logowania i nieudane próby, działania wieloskładnikowe, zmiany administracyjne, zmiany ról i zasad, polecenia do urządzeń i wiele innych) jest zapisywane w ustrukturyzowanej ścieżce audytu, wraz z podmiotem działania, kontekstem źródła i wynikiem. Administratorzy zyskują dzięki temu czytelny zapis śledczy tego, co się wydarzyło, komu i skąd.

Każda manipulacja ścieżką audytu jest wykrywalna. Krótko po zapisaniu każdy wpis zostaje zapieczętowany: każdy rekord jest powiązany z poprzednim łańcuchem skrótów HMAC-SHA256 i podpisany Ed25519, więc usunięcie, przestawienie lub zmiana wpisu przerywa łańcuch w wykrywalnym miejscu. Klucz weryfikujący można pobrać przez API, a partię wyeksportowanych rekordów da się względem niego sprawdzić, co oznacza, że archiwum przechowywane poza platformą wciąż można udowodnić jako nienaruszone po latach.

Wartości wrażliwe są automatycznie usuwane zanim cokolwiek trafi do dziennika: hasła, tokeny, klucze i podobne sekrety nigdy nie docierają do logów, żadną drogą. Zapobiega to typowej awarii, w której poświadczenia wyciekają do plików dzienników lub systemów śledzenia błędów. Doręczenia wiadomości (e-mail i SMS) są zapisywane wyłącznie z metadanymi, nigdy z treścią.

Sesje, które się kończą, czy to przez wygaśnięcie, bezczynność, czy zdarzenie bezpieczeństwa, zapisywane są wraz z powodem, zamiast znikać po cichu.

Testy bezpieczeństwa i inżynieria

Bezpieczeństwo się weryfikuje, a nie zakłada.

  • Wewnętrzne testy penetracyjne badają działającą platformę tak, jak zrobiłby to atakujący, biorąc na cel uwierzytelnianie, kontrolę dostępu i wystawioną powierzchnię. Znalezione w ten sposób słabości są usuwane, a następnie sprawdzane ponownie.
  • Audyt kodu źródłowego wspierany przez AI wykracza poza testy czarnoskrzynkowe: cała baza kodu jest przeglądana ręcznie z pomocą AI, więc pokrycie obejmuje całe źródło, a nie jego próbkę. To, co wychodzi na jaw podczas przeglądu, trafia do tej samej pętli naprawy i weryfikacji.
  • Niezmienniki bezpieczeństwa są testowane. Serwer jest napisany w ściśle typowanym TypeScripcie, a zautomatyzowany zestaw testów warunkuje każdą kompilację stagingową i produkcyjną. Kluczowe reguły bezpieczeństwa, takie jak rozgraniczenie pracowników i użytkowników zewnętrznych czy kompletność katalogu zdarzeń audytu, mają własne testy strażnicze, które przerywają kompilację, gdy zmiana je narusza.
  • Utrzymywany inwentarz kryptograficzny. Nowy algorytm lub klucz bez wpisu w inwentarzu jest traktowany jako ustalenie przeglądu.
  • Poprawki bezpieczeństwa mają pierwszeństwo. Wspierana jest jedna wersja. Poprawki bezpieczeństwa są klasyfikowane według istotności i przechodzą przyspieszoną ścieżką przez to samo etapowe wdrażanie co każde wydanie, a pierwszą reakcją na wadliwą aktualizację jest wycofanie do ostatniej sprawdzonej wersji.

Zgodność i ochrona danych

Platforma jest obsługiwana z danymi pozostającymi w UE i zaprojektowana wokół zasady minimalizacji danych: zbieramy tylko te dane tożsamościowe, które są potrzebne do świadczenia usługi. Jest obsługiwana w całości we własnym zakresie, bez zewnętrznych podprzetwarzających: każdy element eksploatacji, łącznie ze ścieżką pocztową, działa na własnej infrastrukturze DTS, więc Państwa dane tożsamościowe przetwarza wyłącznie DTS. Dane przekraczają tę granicę tylko tam, gdzie wysyłają je Państwo sami: przez aplikacje, cele provisioningu, dostawców tożsamości, dostawców poczty i bramki SMS, które Państwo podłączają. To Państwa własne przepływy danych: sami je Państwo konfigurują i mogą je w każdej chwili wyłączyć.

Jej zabezpieczenia są udokumentowane względem niemieckiego katalogu BSI C5 (Cloud Computing Compliance Criteria Catalogue), z odwzorowaniem możliwości produktu (uwierzytelnianie, wieloskładnikowość, zarządzanie sesjami, dostęp oparty na rolach, ochrona haseł i rejestrowanie audytu) na uznane kryteria. Prace te są utrzymywane wraz z produktem, aby udokumentowany zestaw zabezpieczeń odzwierciedlał to, co oprogramowanie rzeczywiście robi. Platforma jako usługa chmurowa oraz oprogramowanie, na którym działa, mają atestację BSI C5:2026 typu 1 wydaną przez niezależnego audytora, potwierdzającą, że zabezpieczenia były na dzień 15 lipca 2026 r. właściwie zaprojektowane i wdrożone. Raport jest poufny; klienci i zainteresowane firmy mogą poprosić o niego dział sprzedaży. Spółka obsługująca platformę, DTS Systeme GmbH, posiada certyfikat ISO/IEC 27001:2022.

Dla organizacji objętych NIS2 platforma pokrywa tożsamościową część środków zarządzania ryzykiem, których wymaga dyrektywa: uwierzytelnianie wieloskładnikowe i odporne na phishing, kontrolę dostępu zgodną z zasadą minimalnych uprawnień oraz ścieżkę audytu pokazującą, kto jaki dostęp posiadał i kiedy. Obowiązek spoczywa na organizacji, a nie na jej oprogramowaniu, więc platforma egzekwuje te środki i dostarcza na nie dowody, ale nie zdejmuje obowiązku.

Wspólna odpowiedzialność

Silne bezpieczeństwo to partnerstwo. Platforma dostarcza opisane tu zabezpieczenia; to, ile z nich wyciągniecie, zależy od sposobu ich konfiguracji: wymuszenia uwierzytelniania wieloskładnikowego dla użytkowników, rozsądnych zasad dostępu, utrzymywania wąskich zaufanych stref sieciowych, przeglądania ścieżki audytu i widoku ryzyka oraz aktualizowania konektorów Enterprise Connector i agentów na urządzeniach. Ustawienia domyślne dobrano tak, aby były bezpieczne, a każde z powyższych zabezpieczeń ma sprawić, by bezpieczna droga była zarazem tą łatwą.

Zgłaszanie podatności i reagowanie na incydenty

Zgłoszenie podatności

Jeśli sądzicie, że znaleźliście lukę bezpieczeństwa, chcemy o tym wiedzieć. Zgłoście ją na kontakt do spraw bezpieczeństwa: potwierdzimy przyjęcie zgłoszenia, zbadamy je, będziemy informować o postępach i naprawimy potwierdzone problemy w trybie priorytetowym.

Prosimy o skoordynowane ujawnianie: dajcie rozsądny czas na naprawę przed publikacją i działajcie w dobrej wierze, bez dostępu do danych, które nie należą do Was, ich zmiany ani usuwania. Obecnie nie prowadzimy płatnego programu bug bounty; każde zgłoszenie rozpatrujemy merytorycznie.

Kontakt do spraw bezpieczeństwa: incidents@dts.de

Ten sam kontakt opublikowano w formie odczytywalnej maszynowo pod adresem /.well-known/security.txt.

Reagowanie na incydenty

Zdefiniowany proces reagowania na incydenty określa, jak zdarzenia bezpieczeństwa są wykrywane, ograniczane i usuwane. Jeśli incydent dotyczy Państwa danych, powiadamiamy o tym bez zbędnej zwłoki przez Państwa kontakt administracyjny, dzielimy się tym, co wiadomo i co jest robione, i wracamy z informacją, gdy pełny obraz będzie jasny. Opisana wcześniej ścieżka audytu, w której każda manipulacja jest wykrywalna, stanowi zapis śledczy, na którym to się opiera.

Opis techniczny

Komu i w czym się ufa, co może, a czego nie może przejęta instancja, jakie algorytmy kryptograficzne są używane, jak platforma zachowuje się, gdy czegoś brakuje, i gdzie kończy się każda ochrona.

Opis techniczny jest dostępny dla zarejestrowanych użytkowników. Zarejestrujcie się, podając firmowy adres e-mail.

Otwórz opis techniczny
FAQ o bezpieczeństwie

Pytania o bezpieczeństwo, z odpowiedziami

Pytania, które specjaliści ds. bezpieczeństwa i zespoły zgodności zadają jako pierwsze.

Gdzie DTS Identity przechowuje i przetwarza dane?

DTS Identity przechowuje i przetwarza dane w Unii Europejskiej. DTS Systeme GmbH obsługuje usługę we własnym zakresie, bez zewnętrznych podprzetwarzających dane tożsamościowe, a każdy klient działa w dedykowanym środowisku z własną bazą danych i własnymi węzłami, a nie we wspólnej tabeli z kolumną tenanta. Wszystko, co podłączą Państwo samodzielnie, na przykład aplikację, cel provisioningu czy własnego dostawcę poczty, jest Państwa własnym przepływem danych.

Czy DTS Identity jest zgodna z RODO?

DTS Identity została zaprojektowana wokół RODO: dane pozostają w UE, zbierane są tylko dane niezbędne, a każda decyzja istotna dla bezpieczeństwa daje się prześledzić. Zgodność z RODO jest zasadą projektową, a nie certyfikatem; certyfikat ISO/IEC 27001:2022 posiada spółka obsługująca usługę, DTS Systeme GmbH.

Jak DTS Identity chroni poświadczenia?

DTS Identity przechowuje hasła we wbudowanym katalogu wyłącznie jako skróty bcrypt. Gdy podłączony jest katalog lokalny, hasło jest szyfrowane w przeglądarce dla Enterprise Connector w sieci samego klienta, a klucz prywatny ma tylko ten konektor. Klucze początkowe (seed) drugiego składnika są w spoczynku chronione szyfrowaniem kopertowym kluczem przechowywanym w usłudze zarządzania kluczami poza bazą danych, a każde nowe wdrożenie ma to szyfrowanie pól włączone od początku.

Które metody uwierzytelniania są odporne na phishing?

Odporne na phishing są w DTS Identity passkey i sprzętowe klucze bezpieczeństwa oparte na WebAuthn i FIDO2, ponieważ poświadczenie jest związane z witryną, dla której je zarejestrowano, i nie da się go użyć ponownie wobec podrobionej strony. TOTP, SMS i kody odzyskiwania są dostępne jako czynniki dodatkowe.

Jak DTS Identity powstrzymuje boty i credential stuffing bez CAPTCHA?

DTS Identity ocenia każde żądanie logowania, rejestracji i resetu hasła na podstawie sygnałów, których nie da się podrobić w prawdziwej przeglądarce. Podejrzane żądania rozwiązują niewidoczny dowód pracy, oczywiste boty są odrzucane z opóźnieniem, a wynik nigdy nie zdradza, czy konto istnieje. Nie uczestniczy w tym żadna zewnętrzna usługa.

Co powstrzymuje ponowne użycie skradzionego tokenu dostępu lub sesji?

DTS Identity może powiązać tokeny dostępu z klientem, który o nie wystąpił (DPoP lub mutual TLS we wdrożeniach z warstwą brzegową mTLS), więc token zabrany jednemu klientowi jest gdzie indziej bezużyteczny. Sesje są powiązane ze swoją przeglądarką i zostają zakończone, gdy pojawią się ponownie w innej przeglądarce albo w miejscu, do którego użytkownik nie mógł dotrzeć.

Jak zgłosić lukę bezpieczeństwa?

Luki bezpieczeństwa w DTS Identity należy zgłaszać na adres incidents@dts.de, ten sam kontakt, który opublikowano również w formie odczytywalnej maszynowo pod adresem /.well-known/security.txt. Zgłoszenia są potwierdzane, badane i naprawiane w trybie priorytetowym w ramach skoordynowanego ujawniania; obecnie nie prowadzimy płatnego programu bug bounty.

Oceniacie platformę dla swojej organizacji?

Porozmawiajcie z naszym zespołem o wdrożeniu, proof of concept lub głębszym przeglądzie bezpieczeństwa.